O parku

Główną formą rzeźby parku jest falisty teren rozcięty głębokimi dolinami rzecznymi o przeważnie stromych zboczach. Znajdują się tu charakterystyczne piaskowcowe ostańce denudacyjne, wyniesione w formie wzgórz. Ostańce, zgrupowane w północnej i zachodniej części parku i otuliny, zbudowane są z piaskowców o twardym lepiszczu krzemionkowym (stąd dawniej wykorzystywano je do wykonywania kół młyńskich i żaren). Wiele z nich ma swoje nazwy (m.in. Chełmiec, Szabałowa Góra, Makarowa Góra, Kobyla Góra). Duże wąwozy znajdują się w okolicach Pilaszkowic i Rybczewic; osiągają długość do 1 km i głębokość do 15 m. Głównymi ciekami na terenie parku są dopływająca do Wieprza rzeka Giełczew, a także Radomirka – jej lewobrzeżny dopływ i Olszanka – lewobrzeżny dopływ Radomirki. Ich doliny w dużej mierze zachowały naturalny charakter. Teren Parku jest dość ubogi w zbiorniki wodnej. Znajdują się one niemal wyłącznie w dolinie Giełczwi. Są to stawy w Rybczewicach i Częstoborowicach. Park i jego okolica są najważniejszym obszarem źródliskowym na Lubelszczyźnie. Występuje tu 45 źródeł, w tym kilkanaście źródlisk grupowych, skupiających 4–19 wypływów. Źródła położone są głównie w dolinach rzek Giełczwi, Radomirki i Olszanki. Wielość źródeł i ich wysoka wydajność mają decydujący wpływ na czystość wód w rzekach parku.

Park utworzono dla ochrony charakterystycznego krajobrazu centralnej części Wyżyny Lubelskiej, ze szczególnym uwzględnieniem bogatej rzeźby lessowej Wyniosłości Giełczewskiej.

Położenie administracyjne (powiat/gminy): Powiat lubelski / Krzczonów (wiejska), Jabłonna (wiejska); Powiat świdnicki / Rybczewice (wiejska), Piaski (wiejska)