O parku

Park powołano dla ochrony lasów z torfowiskami i śródleśnymi jeziorami położonymi we wschodniej części Pojezierza Łęczyńsko-Włodawskiego. Najcenniejsze fragmenty chronione są w postaci aż sześciu rezerwatów przyrody.

Położenie administracyjne (powiat/gminy): Powiat włodawski / Hańsk (wiejska), Włodawa (wiejska), Wola Uhruska (wiejska)

Rozporządzenie nr 33 Wojewody Lubelskiego z dnia 10 czerwca 2003 r. w sprawie Sobiborskiego Parku Krajobrazowego

Rozporządzenie Nr 37 Wojewody Lubelskiego z dnia 26 lipca 2004 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie Sobiborskiego Parku Krajobrazowego

Powierzchnia Sobiborskiego Parku Krajobrazowego rozciąga się na południe od Włodawy. Park położony jest w całości w powiecie włodawskim, a swoim zasięgiem w dużej mierze obejmuje gminę Włodawa oraz część gminy: Hańsk i Wola Uhruska.  Jego strefę otulinową stanowi wschodnia część Poleskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu.

Celem utworzenia Parku była ochrona unikatowego w  skali  Polski  i  Europy  krajobrazu Pojezierza Łęczyńsko-Włodawskiego, należącego do Polesia  Zachodniego z jego wyjątkowym bogactwem siedliskowym oraz gatunkowym ekosystemów wodno-błotnych, łąkowych i leśnych. Park powołano przede wszystkim dla ochrony lasów z torfowiskami i śródleśnymi jeziorami. Płytkie występowanie wód podziemnych, liczne bagna, torfowiska i jeziora nadają temu obszarowi niepowtarzalny urok. Obok walorów przyrodniczych istotną rolę odgrywa unikalny i bardzo wyraźny obraz wielokulturowości. Pojezierze ma charakter typowo wiejski, co przekłada się na dosyć słabe zaludnienie i niewielki udział dużych ośrodków miejskich. Największą miejscowością w pobliżu Parku jest Włodawa, która stanowi ważny węzeł usługowy i kulturalny.

Park położony jest na pograniczu trzech mezoregionów: Pojezierza Łęczyńsko-Włodawskiego (w zdecydowanej większości), Doliny Środkowego Bugu oraz Pagórów Chełmskich. Przejawia się to w ukształtowaniu powierzchni, w którym dominują rozległe równiny akumulacji wodnolodowcowej, jeziorno-rozlewiskowej i torfowej.  

O atrakcyjności przyrodniczej i krajobrazowej całego regionu decydują stosunki wodne – płytkie występowanie wód podziemnych, liczne bagna, torfowiska i jeziora. Można odnieść tu wrażenie pozornego bogactwa wody. W rzeczywistości jest to obszar o dużych deficytach, bardzo silnie zaznaczających się w dłuższych okresach bezdeszczowych. Park położony jest w dorzeczu Bugu. Wody powierzchniowe tworzą: rzeka główna – Tarasienka,  system rowów melioracyjnych oraz 7 śródleśnych jezior. Występujące tu jeziora mają różnorodną genezę i charakterystykę. Największe z nich jest Wspólne, które podobnie jak Koseniec, Perespa i Płotycze ma wody o charakterze eutroficznym. Jezioro Brudzieniec i Brudno posiada wody eutroficzno-dystroficzne, zaś Orchowe - dystroficzne. Cechą wspólną tych jezior jest niedostępność brzegów spowodowana otaczającymi je bagnami i torfowiskami.