O parku

Celem ochrony jest zachowanie naturalnego krajobrazu części Równiny Łęczyńsko-Włodawskiej, nazywanej również Pojezierzem Łęczyńsko-Włodawskim.

Położenie administracyjne (powiat/gminy): Powiat włodawski / Stary Brus (wiejska), Urszulin (wiejska); Powiat parczewski / Sosnowica (wiejska)

Rozporządzenie Wojewody Lubelskiego w sprawie Poleskiego Parku Krajobrazowego

Poleski Park Krajobrazowy tworzą cztery enklawy pozostałe po podniesieniu w 1990 r. rangi najbardziej cennych fragmentów obszaru do poziomu Parku Narodowego. Park położony jest w powiecie włodawskim, w obrębie gminy: Stary Brus i Urszulin, a także w powiecie parczewskim w granicach gminy Sosnowica. Jego strefę otulinową stanowi zachodnia część Poleskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu.

Celem utworzenia Parku była ochrona unikatowego w  skali  Polski  i  Europy krajobrazu części Pojezierza Łęczyńsko-Włodawskiego, należącego do Polesia Zachodniego z jego wyjątkowym bogactwem siedliskowym oraz gatunkowym ekosystemów wodno-błotnych, łąkowych i leśnych. Dominują tutaj rozległe równiny akumulacji wodnolodowcowej, jeziorno-rozlewiskowej i torfowej, które decydują o odrębności krajobrazowej tego mezoregionu. Monotonną rzeźbę terenu urozmaicają niewielkie, silnie skrasowiałe garby kredowe oraz formy polodowcowe ze zlodowacenia południowo- lub środkowopolskiego – pagórki morenowe oraz ozy i kemy. Pojezierze ma charakter typowo wiejski. Największymi miejscowościami w pobliżu Parku jest Urszulin oraz Sosnowica.

Park położony jest na pograniczu dwóch mezoregionów: Pojezierza Łęczyńsko-Włodawskiego (w zdecydowanej większości) oraz Garbu Włodawskiego, co skutkuje wzrostem wysokości bezwzględnej terenu ku północy. Te najbardziej charakterystyczne dla Parku elementy krajobrazu znajdują się na terenie zachodniej enklawy. Najbardziej na północ wysunięty fragment otuliny Parku „wchodzi” w mezoregion Zaklęsłości Sosnowickiej.

O atrakcyjności przyrodniczej całego regionu Pojezierza decydują stosunki wodne. Sieć wód powierzchniowych należy tu do najgęstszych w Polsce. Można odnieść więc wrażenie pozornego bogactwa wody tego regionu. W rzeczywistości jest to obszar o dużych deficytach, bardzo silnie zaznaczających się w dłuższych okresach bezdeszczowych. Sam park odwadniany jest przez Piwonię i Bobryk - dopływy Wieprza  oraz Włodawkę – dopływ Bugu, a także gęstą sieć rowów melioracyjnych. Południkowo region przecina Kanał Wieprz-Krzna – najdłuższy kanał melioracyjny w Polsce. Na terenie Parku znajdują się dwa większe zbiorniki wodne — naturalne, pokryte kożuchem mchu i roślin zielnych jezioro Gumienko oraz zbiornik retencyjny Jezioro Wytyckie. Na wytrwałych odkrywców czeka tutaj dawne jezioro Kahiża, przekształcone w piękne torfowisko. Tylko nieliczni wiedzą, którędy można dostać się do jego centrum. Obecne są tu niezwykle malownicze torfianki, powstałe w miejscach gdzie wydobywano torf. Istotnym elementem Parku jest również zespół 23 stawów w Starym Brusie.