Formy ochrony przyrody

Poleski Park Krajobrazowy wraz z sąsiadującymi z nim innymi formami ochrony przyrody wchodzi w skład Ekologicznego Systemu Obszarów Chronionych. Koncepcja powstała w latach 80-tych XX wieku, a jej głównym motywem jest łączenie obszarów przyrodniczo cennych z obszarami o niższej randze ochronnej, tak aby utworzyć szerokie korytarze ekologiczne. Park stanowi strefę otulinową dla Poleskiego Parku Narodowego, sam zaś otoczony jest od zachodu Parkiem Krajobrazowym „Pojezierze Łęczyńskie”, a od wschodu Poleskim Obszarem Chronionego Krajobrazu, łączącym te tereny z Sobiborskim Parkiem Krajobrazowym. Wszystkie te obszary tworzą dodatkowo Transgraniczny Rezerwat Biosfery UNESCO „Polesie Zachodnie”, który łączy istniejące na styku granic Rezerwaty Biosfery: Polesie Zachodnie (Polska), Polesie Nadbużańskie (Białoruś) i Szacki (Ukraina).

Jedynym pomnikiem przyrody na terenie Parku jest dąb szypułkowy w Załuczu Starym. Dla zachowania walorów ornitologicznych ustanowiono Obszar Specjalnej Ochrony Ptaków „Polesie” wchodzący w skład sieci Natura 2000. W północno-zachodniej części otuliny Parku utworzono z kolei Specjalny Obszar Ochrony Siedlisk „Wrzosowisko w Orzechowie".  

W 2025 roku na terenie Poleskiego Parku Krajobrazowego powołano rezerwat przyrody Kahiża, którego celem ochrony jest zachowanie naturalnych procesów jakim podlega misa jeziorna wypełniona torfem i gytią, a także osadami mineralnymi.