Turystyka

Przez teren Parku nie przebiega żaden znakowany pieszy szlak turystyczny. Znajdują się tutaj ścieżki rowerowe poprowadzone w ramach trasy „Meandry Giełczewki”.

Trasa niebieska rozpoczyna się nad Zalewem Zemborzyckim i ma długość 25 km. Na teren Parku wchodzi w okolicach wsi Chmiel, dalej biegnie w pobliże wsi Nowiny Żukowskie - do leśnego rezerwatu „Chmiel” o powierzchni 25,70 ha. Dalej jedziemy w kierunku Olszanki. Po drodze mijamy rezerwat o takiej samej nazwie jak wieś. Następnie kierujemy się szosą do Krzczonowa. Po stronie lewej miniemy cmentarz z I wojny światowej. Spoczywają na nim żołnierze rosyjscy i austriaccy. Na rondzie w centrum Krzczonowa skręcamy zgodnie z drogowskazem „Żuków 8 km”. Przejeżdżamy przez Krzczonów Sołtysy i osiągamy rezerwat florystyczno-leśny „Las Królewski”. Dalej droga wije się przez lasy. Otaczają one Walentynów. To najładniej położona wieś w całym Parku. Przez Chodyłówkę docieramy do Bazaru. Tu trasa się kończy.

Trasa żółta ma długość 35 km. Rozpoczyna się w Krzczonowie. Biegnie w kierunku Woli Sobieskiej. Po minięciu ostatnich domów Krzczonowa-Sołtysów i pokonaniu sporego wzniesienia, jesteśmy na otwartej przestrzeni, z której możemy podziwiać piękne widoki. Dalej docieramy do Krzczonowa Trzeciego. Podjeżdżamy do wzniesienia na początku Sobieskiej Woli. Tu możemy chwilę odpocząć w dawnym podworskim parku opodal nowego kościoła. Potem jedziemy do Dąbia i dalej do Pilaszkowic. Tu warto obejrzeć ciekawy kościół. W okolicach wsi miała miejsce jedna z bitew powstania styczniowego. Następnie ruszamy przez Stryjno, Wygnanowice i Felin do Majdanu Polickiego i „Szabałowej Góry” (282 m n.p.m.). Charakterystyczne wzniesienie - do połowy porośnięte lasem, a do połowy „łyse” góruje nad okolicą. Polną drogą dojeżdżamy do ostatnich budynków Antoniówki i „łapiemy” szosę pod górę do Nowin Żukowskich. Stąd mamy już z góry do rezerwatu „Chmiel”.

Trzecią trasą jest trasa zielona. Ma długość 30 km i rozpoczyna się w Olszance. Prowadzi wzdłuż rzeczki o takiej samej nazwie. Niedługo mamy podjazd w kierunku Żukowa Drugiego. W pobliżu pierwszych zabudowań wsi warto skręcić w prawo, na leśną żużlówkę. Po niecałych 200 m znajdujemy pomnik partyzantów poległych podczas potyczki z Niemcami 24 lipca 1944 r. Wracamy na trasę i kierujemy się w lewo do Kolonii Żuków. We wsi zachowały się jeszcze dawne budynki podworskie - mieszkania fornali, stodoły, spichlerze. Niektóre znajdują się już w zupełnej ruinie, inne są użytkowane do dziś. Dawny dwór zbudowany ok. 1840 r. stoi naprzeciwko nowego kościoła. Warto przejść ciekawą ścieżką przyrodniczą. Zaczyna się ona za wsią na Kamiennej Górze. To nietypowe stanowisko górskiej rośliny - dziewięćsiła bezłodygowego. Stąd przez Walentynów możemy powędrować do „Lasu Królewskiego”. Kontynuujemy przejazd przez Policzyznę i Stryjno do Wygnanowic. Tu warto zobaczyć kościół, który wcześniej był dworską stodołą. Kolejny przystanek to Gardzienice, kiedyś należące do hetmana Stefana Czarnieckiego. Następnie ścieżka prowadzi do Piask.

Na terenie Parku znajduje się także ścieżka edukacyjna w rezerwacie „Las Królewski”. Dzięki niej można zapoznać się z florą, fauną oraz ciekawymi elementami przyrody nieożywionej (nisza źródliskowa) tego rezerwatu. Ścieżka rozpoczyna się przy drodze Krzczonów-Piaski w dolinie Radomirki, u wejścia do rezerwatu. Tutaj stoi tablica informacyjna z jej przebiegiem, tablica rezerwatu oraz tablica z krótką historią „Śmierdzącego Źródełka”. Zwiedzający mają okazję zobaczyć łęg jesionowo-olszowy w dolinie rzeki Radomirki z bogatym runem, w którym wiosną zielenieje śledziennica skrętolistna. Poza tym rośnie tu: skrzyp leśny, podagrycznik pospolity, tojeść rozesłana, jaskier rozłogowy, ziarnopłon wiosenny i inne. Idąc dalej ścieżką po prawej stronie trafiamy na sztuczny zbiornik wodny, który jest miejscem występowania płazów, a poza tym w jego otoczeniu rosną rośliny związane ze środowiskiem wilgotnym jak niezapominajka błotna czy mięta długolistna. Dalej ścieżka biegnie w górę wzdłuż strumyka wypływającego z niszy źródliskowej, tzw. Śmierdzącego Źródełka. Jej otoczeniem jest las grądowy z domieszką takich gatunków jak sosna, brzoza czy osika. Szczególnie bogate i malownicze jest runo grądu wczesną wiosną. Pokrywa się wówczas kobiercem geofitów. Bieleją zawilce gajowe, szczawik zajęczy i rutewka orlikolista, kwitną na żółto złocie, ziarnopłony i gajowce. Na fioletowo kwitną przylaszczki, miodunki, dąbrówki rozłogowe, delikatnym różem zakwita wawrzynek wilczełyko a później lilia złotogłów, fioletowieją fiołki i barwinki. Z innych rzadszych gatunków można tu spotkać podkolana białego, gnieźnika leśnego, miodownika melisowatego. W dolince strumienia kwitnie na wiosnę łuskiewnik różowy. Dochodząc do źródełka możemy skręcić w prawo do lipy o fantazyjnych kształtach. Tutaj uwaga, w niewielkiej odległości rośnie lipa, która niekiedy bywa mylona z tą, która jest pomnikiem przyrody. „Właściwa” lipa rośnie około 30 m. od źródełka. W tych okolicach rośnie też najcenniejsza roślina rezerwatu, niepozorna zielono-żółta cieszynianka wiosenna. Dalej kierujemy się na wschód i północ do krawędzi lasu. Tutaj mamy dwa warianty: idąc w prawo wychodzimy z lasu i dochodzimy do punktu widokowego (bez mała 270 m n.p.m.), z którego roztacza się widok na centralną cześć Parku, wieś Walentynów i dalsze okolice. Jest to też miejsce z urokliwym krajobrazem rolniczym. Zwłaszcza wiosną, kiedy kwitną na biało kępy tarnin a pola delikatnie zielenieją jest tu bardzo malowniczo. Na polach nie należy do rzadkości spotkanie stadka saren nawet do kilkunastu osobników. Poza tym jest to teren łowiecki myszołowów i jastrzębi gołębiarzy, zaś tarniny są miejscem gniazdowania gąsiorka. Drugi wariant ścieżki biegnie przez las na północ, po krawędzi doliny Radomirki. Po drodze przechodzimy przez cienisty wąwóz świerkowy, obserwujemy system borsuczych nor, a na koniec, schodząc do drogi widzimy fragmenty muraw kserotermicznych.

Warto wspomnieć, że został także opracowany wydłużony wariant ścieżki, nieoznakowany w terenie. Początek aż do punktu widokowego koło wsi Walentynów pokrywa się z pierwszym jej przebiegiem. Dalej ścieżka omija od północy wieś Walentynów i wchodzi do długiego wąwozu, ciągnącego się w kierunku północno-wschodnim a później północnym. Zbocza wąwozu porasta las, głównie mieszany, sosna i dąb. Zwiedzający mają okazję podziwiać tutaj cienisty, zalesiony jar z licznymi bocznymi odgałęzieniami. Przed wsią Kolonia Żuków wąwóz ten jest już odlesiony, nosi lokalną nazwę Kamienna Góra i w części objęty jest ochroną jako jeden z dwóch w Parku zespołów przyrodniczo-krajobrazowych o nazwie „Kamienny Wąwóz”. Jest to miejsce odsłonięcia opoki, które zalegają pod warstwą lessu. Opoki były i w niewielkim zakresie nadal są tu wydobywane, dzięki czemu można także zobaczyć ich profile. Dalej ścieżka dochodzi do drogi Krzczonów-Piaski i tu się kończy.

Gmina Rybczewice leży na tzw. Szlaku Jana III Sobieskiego. Nie jest to szlak fizycznie wyznaczony w terenie, jest to projekt stowarzyszeniowy gmin, których tereny związane są z postacią dawnego króla Rzeczpospolitej, i które chcą tę historyczną przeszłość obecnie promować. O tym, że turysta znajduje się na Szlaku Jana III Sobieskiego informują witacze ustawione przy drogach a także tablice informacyjne. W ramach szlaku ustawiane są także wiaty turystyczne.

Charakterystycznym elementem Parku są punkty widokowe. Szerokie widoki roztaczają się z wielu wzgórz ostańcowych, ale nie tylko, także z krawędzi dolin rzecznych czy najwyższych punktów na wierzchowinach. Miejsca takie są w miarę równomiernie rozrzucone po terenie Parku i jego otuliny. Jedne z bardziej malowniczych widoków roztaczają się z punktów koło Walentynowa, Bazaru, spod Nowin Żukowskich, z Szabałowej Góry, czy Podizdebna.

Ważnym uzupełnieniem oferty turystycznej są także gospodarstwa agroturystyczne. Na terenie Parku, jego otuliny i bezpośredniej okolicy kwatery takie znajdują się w: Pilaszkowicach Pierwszych, Częstoborowicach, Rybczewicach Pierwszych, Olszance, Bożym Darze, Majdanie Kozickim i Woli Gardzienickiej. Niektóre gospodarstwa oferują dodatkowe usługi w postaci warsztatów kulinarnych, hipoterapii i onoterapii (Olszanka). W Piotrkówku znajduje się klub jeździecki. Uzupełnieniem sieci kwater są izby regionalne (w Krzczonowie przy Regionalnym Ośrodku Kultury i Sportu) a także twórcy ludowi: pracownię rzeźby prowadzi Pan Stanisław Lipa ze Stryjna Pierwszego zaś rzeźbę w korzeniu uprawia Tadeusz Wikira w miejscowości Bazar. Miłośnicy wędkowania mogą realizować swoją pasję na łowisku w Pilaszkowicach Pierwszych. Elementami infrastruktury turystycznej są także wiaty zlokalizowane m.in. przy zbiorniku retencyjnym w Rybczewicach Drugich.